eddie symkens

Geworpen in een wereld waaruit de zingeving grotendeels verdwenen lijkt, leggen de keramische figuren van Eddie Symkens getuigenis af van de condition humaine van de menselijke soort.

Vanuit hun lichamelijke deformatie en brokkelige structuur zenden ze intense gevoelens uit van rebellie, argwaan, verwachting en verlangen, maar ook van zelfzekerheid, genegenheid en affectie. Als beeld van de vereenzaamde, gepijnigde, maar ook extatische mens zijn ze een metafoor voor de mensheid tout court. Hun bestaan uit klei bepaalt hun lichamelijkheid en vergankelijkheid. Deze figuren zijn evenwel geen dragers van pessimisme, maar stralen wel degelijk levenskracht uit.

Geworpen in een wereld waaruit de zingeving grotendeels verdwenen lijkt, leggen de keramische figuren van Eddie Symkens getuigenis af van de condition humaine van de menselijke soort.

Vanuit hun lichamelijke deformatie en brokkelige structuur zenden ze intense gevoelens uit van rebellie, argwaan, verwachting en verlangen, maar ook van zelfzekerheid, genegenheid en affectie. Als beeld van de vereenzaamde, gepijnigde, maar ook extatische mens zijn ze een metafoor voor de mensheid tout court. Hun bestaan uit klei bepaalt hun lichamelijkheid en vergankelijkheid. Deze figuren zijn evenwel geen dragers van pessimisme, maar stralen wel degelijk levenskracht uit.

 

Fernand Haerden

Kunstrecensent

 

Thrown into a world from which meaning - inspired by grand stories of religion and
metaphysics - seems to have largely disappeared, to have been expelled, Eddie Symkens
ceramic figures bear witness to la condition humaine of the human race.

From their seemingly physical deformation, their apparent messy and crumbly structure - in
reality and up close refined and ingenious construction - they transmit intense emotions of
rebellion, suspicion, expectation and desire, but also of self-confidence, affection and
longing.

As images of the lonely, desperate, tormented, but also ecstatic human being, they
are a metaphor for humanity in short. Their existence in clay defines their physicality and
transience.

It is inviting but it would be incorrect to link the idea of defenceless creatures to this physical
emanation of vulnerability and apparent imperfection. Because next to the tormented, you
also find the resilient, next to the rebellious the subservient, next to the introvert the
cheering, because these figures do not project pessimism, but powerlessness, and also
vitality.

They sometimes bear burdens, face psychic tangles, but never perish. The artist suspects
that the absolute, perfect, final form has to be possible, maybe even invisibly present, but he
realises that as a creator he cannot be equal to any god.

 

Fernand Haerden

Art reviewer